Reč parket potiče iz francuskog jezika, a nastala je od dve reči i to “petit parc”, što znači “mali park” jer je način slaganja parketnih daščica podsećao na izgled parkova koji su okruživali Versaj i druge kraljevske palate tog vremena. Do pojave parketa, za oblaganje podova korišćene su daske hrasta ili bresta koje su nakon postavljanja, ručno brušene i premazivane voskom, a pod od dasaka, kao preteča brodskog poda, postoji sve do današnjih dana. Zbog toga ne čudi što se u određenim evropskim zemljama za brodski pod i danas koristi termin pod od dasaka ili ponekad čak i naziv seljački pod.

Korišćenje podova od masivnog drveta počelo je kroz upotrebu parketa za oblaganje podova u 17. veku, kada je u Francuskoj za vreme vladavine kralja Luja XIV po prvi put “mozaik” parket počeo da se koristi u ove svrhe.

Parket, koji je bio privilegija dostupna samo bogatom stanovništvu, veoma brzo je postao popularan širom Evrope, zbog čega se 17. vek smatra zlatnim periodom mozaik parketa. U početku su daščice pravljene ručno, uglavnom od hrasta, a vremenom je broj vrsta drveta postajao sve veći, kao i broj modela slaganja.

Masovna proizvodnja parketa, počela je krajem 19. veka i omogućila je da ova vrsta podne obloge postane dostupna većem broju korisnika.

Veća potražnja na tržištu uslovila je i brži proces proizvodnje i jednostavnije modele slaganja, zbog čega su ploče mozaik parketa dvadesetih i tridesetih godina 20. veka znatno potisnute iz upotrebe, i to od klasičnog parketa koji je u tom periodu najčešće slagan po modelu “riblja kost”. Istih godina počela je i proizvodnja lamel i mozaik parketa čije su lamele bile bez pera i utora.

Početkom 21. veka parket i dalje predstavlja veoma cenjenu vrstu podne obloge.

Danas se za proizvodnju podova od drveta koristi preko 50 vrsta drveta, iz umerene i tropske klimatske zone, koje se odlikuju različitim bojama i svojstvima. Prilikom izbora poda, osim boje i teksture drveta važan faktor predstavlja i tvrdoća drveta.